ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆವು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಅಂತ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು !!

ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅವಸರಪಡುವುದಿಲ್ಲ! ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿಗೆ ನೀರು ಕೊಡುತ್ತದೆ!ಮೀನಿಗೆ ಮನೆಯಾಗುತ್ತದೆ! ದಣಿದವನಿಗೆ ತಂಪು ಕೊಡುತ್ತದೆ! ಆ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲೇ ಅದರ ಬದುಕಿದೆ. ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವುದು ಗುರಿ ಅಲ್ಲ, ಹರಿಯುವುದೇ ಬದುಕು!

ನಾವು ಮಾತ್ರ ಗುರಿಯನ್ನೇ ಬದುಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. “ಅದು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ” ಅನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಆ ಪದವಿ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ, ಆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಕಾರು ಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಒಂದು ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ ಇನ್ನೊಂದು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂತೋಷ ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಂತೋಷ ಒಂದು ನಿಲ್ದಾಣ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ರೀತಿ!

ಮರ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ. ಅದು ಅವಸರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿಗುರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾಲವಿದೆ ಅಂತ. ಸದಾ ಓಡುವ ಮರ ಅಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ವಿಶ್ರಾಂತಿಯೂ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ! ನಾವು ಮಾತ್ರ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಸೋಮಾರಿತನ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ!

ಒಂದು ಕಹಿ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲಾ? ನಿಮ್ಮ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ದಿನ ಯಾರೂ “ಅವರು ಬಹಳ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು, ಬಹಳ ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ದರು” ಅಂತ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. “ಅವರ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಕೂಡಿಡುವ ಸಂಪತ್ತಲ್ಲ, ಹಂಚುವ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೆನಪು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ!

ಇವತ್ತು ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಬೇಡ. ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಫೋನ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡಿ. ಟಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ. ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ಹಿಡಿದು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಿ. ಹೊರಗೆ ಮರ ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ! ಆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ವ್ಯರ್ಥ ಅಲ್ಲ! ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಬದುಕು!

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಾಳೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು ಅನ್ನಬೇಡಿ. ಆ ಮಗಳ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಉಳಿಯುವ ಮೊದಲು, ಆ ಚಿತ್ರದೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಿ!

ಓಟ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ! ಎಲ್ಲಿಗೆ, ಯಾರ ಜೊತೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ

ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಿಸಿ. ಬದುಕು ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ!

ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್‌ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು