ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡೋಣ!
ಈಗ ಒಂದು ಕಲ್ಲು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೀರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಐದು ನಿಮಿಷ ಹಿಡಿದರೆ ಕೈ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತದೆ! ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹಿಡಿದರೆ ಕೈ ನೋಯುತ್ತದೆ! ಇಡೀ ದಿನ ಹಿಡಿದರೆ? ಕೈ ಮರಗಟ್ಟಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲ್ಲಿನ ತೂಕ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ!ನೀವು ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿದಿದ್ದೀರಿ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಿದೆ!
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ದ್ವೇಷ, ಸಿಟ್ಟು, ಹಳೆಯ ನೋವು ಕೂಡ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಕಲ್ಲು. ಯಾರೋ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ನಾವು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತೇವೆ. “ಅವನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಳು.” ಈ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೆಳಗಿಡದೆ, ಅದನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಮಲಗುತ್ತೇವೆ!
ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಾ? ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಭಾರ ಯಾರಿಗೆ? ನಿಮಗೋ, ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ನೋವು ಕೊಟ್ಟವರಿಗೋ?
ಅವರು ಎಂದೋ ಮರೆತು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಮಾತ್ರ ಅವರ ತಪ್ಪನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೊತ್ತು, ನಿಮ್ಮ ಕೈ ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಕ್ಷಮೆ ಅಂದರೆ ಅದೇ! ಅದು ಅವರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಉಡುಗೊರೆ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕೈ ನೀವೇ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ!
ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವವನ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ. ಅವನ ಹೆಸರು ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್. ಅವನ ಅಂಗಡಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆದ. ಇಸ್ಮಾಯಿಲನ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡ. ಇಸ್ಮಾಯಿಲನ ವ್ಯಾಪಾರ ಕುಸಿಯಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಟ್ಟು. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಅದೇ ಯೋಚನೆ, ಮಲಗುವಾಗ ಅದೇ ಯೋಚನೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಇಸ್ಮಾಯಿಲನಿಗೆ ಎದೆ ನೋವು ಬಂತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದರು, “ಏನಾದರೂ ಬಹಳ ಚಿಂತೆ ಇದೆಯಾ?” ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಆ ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಯವನ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ.
ಡಾಕ್ಟರ್ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, “ಅವನು ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ? ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಇಷ್ಟು ನೊಂದಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ. ನೀವು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ವಿಷ ನೀವೇ ತಯಾರಿಸಿದ್ದು. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಒಂದು ಹನಿಯೂ ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ!”
ಆ ಮಾತು ಇಸ್ಮಾಯಿಲನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಮಲಗಿದ. ಅವನು ಆ ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಹೋಗಿ “ಕ್ಷಮಿಸಿದೆ” ಅಂತೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟ. ಅಷ್ಟೇ. ಕ್ಷಮೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಒಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಮೌನ ಬಿಡುಗಡೆ!
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ. ಮರದ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಕಲ್ಲು ಎಸೆದರೆ ಅದು ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ, ಮರ ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮರ, ಕಲ್ಲು ಎಸೆದವನಿಗೂ ಹಣ್ಣು ಕೊಡುತ್ತದೆ! ಇದು ಮರದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಇದೇ ಅದರ ದೊಡ್ಡತನ. ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದೇ ಅದರ ಶಕ್ತಿ!
ಕ್ಷಮೆ ಎಂದರೆ ಆದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು “ಸರಿ” ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ. ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಘಟನೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಇಂದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು. ಗಾಯ ಮಾಡಿದ ಮುಳ್ಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವುದು. ಮುಳ್ಳನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, “ಇದು ಹೇಗೆ ಚುಚ್ಚಿತು ನೋಡಿ” ಅಂತ ಪ್ರತಿದಿನ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಗಾಯ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ವಿಷಯ ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಸರು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮದೇ ಹೆಸರು. ನಾವು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ಹಳೆಯ ತಪ್ಪುಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಆ ಕಲ್ಲನ್ನೂ ಕೆಳಗಿಡಿ!
ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ನೀವು ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಆ ಒಂದು ಹೆಸರು ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿ:
ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ! ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿ ಇನ್ನು ನನ್ನದು!
ಆ ಕ್ಷಣ ಕೈ ಹಗುರಾಗುತ್ತದೆ. ಎದೆ ಹಗುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೆಳಗಿಡುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು, ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ.
ನೀವು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದಿರಿ, ಅಷ್ಟೇ!
ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್‌ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
