ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರಮೇಶನ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅವನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಎರಡು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದೆ! ಆ ಎರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯ ಕಲಿತೆ, ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ. ಅದನ್ನು ಯಾವ ಪುಸ್ತಕವೂ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ!
ರಮೇಶನ ಅಪ್ಪ ಶಿವಣ್ಣ. ತೋಟದ ಮನುಷ್ಯ! ಮಾತು ಕಡಿಮೆ! ರಮೇಶ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಅಪ್ಪ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಫೋನ್ ಮೂವತ್ತು ಸೆಕೆಂಡು ಕೂಡ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, “ಮಳೆ ಬಂತಾ, ಮಗೂ ಅಲ್ಲಿ?” ಅಷ್ಟೇ! ರಮೇಶ ಸಿಟ್ಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ! “ನೋಡು, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬೇರೆ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ಒಂದು ದಿನವೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ!” ಅಂತ ನನ್ನ ಬಳಿ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ.
ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಅವರ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಸದ್ದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು! ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದೆ! ಶಿವಣ್ಣ ಒಬ್ಬರೇ ಕೂತಿದ್ದರು. ಸುದ್ದಿ ಮುಗಿದು ಹವಾಮಾನ ವರದಿ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿದರು! ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೆಸರು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಕೈ ಮುಂದೆ ಬಂತು!ಒಂದು ಮಾತು ಗೊಣಗಿದರು, “ನಾಳೆ ಮಳೆ ಇದೆ ಅಂತೆ. ಛತ್ರಿ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಆ ಹುಡುಗ.” ಅಷ್ಟೇ!
ಆಗ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಆ “ಮಳೆ ಬಂತಾ?” ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹವಾಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಅದು “ನೀನು ನೆನೆದಿಲ್ಲ ತಾನೇ? ನೀನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೀಯಾ ತಾನೇ? ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಚಿಂತೆ” ಅನ್ನೋದರ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪ! ಅವರಿಗೆ “ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ” ಅಂತ ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ!
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ರಮೇಶನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು! ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಅವನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ! ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲ!
ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಯ ಮೊದಲ ಹನಿ ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ಬರುತ್ತದೆ ನೋಡಿ! ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದೇ ಮಳೆಯ ಮೊದಲ ಸೂಚನೆ! ಅಪ್ಪಂದಿರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಾಗೇ. ಅದು ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮಾತಿನ ಹಿಂದಿನ ಪರಿಮಳ. ಕಿವಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ!
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನಿಮಗೆ ಕೇಳುವ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ? “ಊಟ ಆಯ್ತಾ?” “ಸರಿಯಾಗಿ ತಲುಪಿದ್ಯಾ?” “ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾ?” ಅಂತ ಇರಬಹುದು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಿಟ್ಟಾಗಬೇಡಿ. ಅದರೊಳಗೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಅಡಗಿದೆ!
ಇವತ್ತು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ. ಅವರು ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಿ, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಸೇರಿಸಿ, “ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ?” ಅಂತ. ಆ ಕಡೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ!
ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್‌ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
