ಎರಡು ಅಡಿ ಜಾಗ !
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ,
ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ! ಇಪ್ಪತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ಒಂದೂ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ!ಒಂದೇ ಊರು! ಒಂದೇ ದಾರಿ! ಒಂದೇ ದೇವಸ್ಥಾನ! ಆದರೂ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು!
ಕಾರಣ ಏನು ಗೊತ್ತಾ, ಎರಡು ಅಡಿ ಜಾಗ! ಹೌದು, ಬರೀ ಎರಡು ಅಡಿ. ಅಪ್ಪ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಜಮೀನು ಭಾಗ ಮಾಡುವಾಗ ಗಡಿ ಕಲ್ಲು ಎರಡು ಅಡಿ ಆ ಕಡೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅಣ್ಣ ರಘು ಹೇಳಿದ. ಇಲ್ಲ, ಈ ಕಡೆ ಇದೆ ಅಂತ ತಮ್ಮ ಮೋಹನ ಹೇಳಿದ. ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಬಂತು, “ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಲ್ಲ!” ಆ ದಿನದಿಂದ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮೌನದ ಗೋಡೆ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು!
ಅಪ್ಪನ ತಿಥಿ ಬಂತು. ಇಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿನ ಮಾಡಿದರು. ಹಬ್ಬ ಬಂತು. ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಡುಗೆ ಆಯಿತು. ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತ ಊರವರು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ ರಘುವಿನ ಮೊಮ್ಮಗ, ಏಳು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ, ಚೆಂಡು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಚೆಂಡು ಹಾರಿ ಮೋಹನನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿತ್ತು! ಹುಡುಗ ಹೆದರಿ ನಿಂತ! ಹೋಗಲೋ ಬೇಡವೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮೋಹನ ಚೆಂಡು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಗೋಡೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಹುಡುಗನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೇಳಿದ, “ನಿಮ್ಮ ತಾತನಿಗೆ ಮೊಣಕಾಲು ನೋವು ಕಮ್ಮಿ ಆಯ್ತಾ?”
ಹುಡುಗ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತಾತನಿಗೆ ಹೇಳಿದ. ರಘು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತ. ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ತನ್ನ ಮೊಣಕಾಲು ನೋವನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನೂ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ! ಹೇಳಲು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!
ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ಬಟ್ಟಲು ಹೋಳಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ. ಇಬ್ಬರೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ನಿಂತು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರು! ಆ ಎರಡು ಅಡಿ ಜಾಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು ಅಂತ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ನೆನಪೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮರಗಳು ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತವೆ. ಮೇಲೆ ಕೊಂಬೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಳಗೆ ಬೇರುಗಳು ಒಂದೇ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಮರವೂ “ಇದು ನನ್ನ ಜಾಗ” ಅಂತ ಜಗಳ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ! ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಗಡಿ ಕಲ್ಲಿಗಾಗಿ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ!
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಹೆಸರಿದೆಯಾ? ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಗೆಳೆಯ? ಯಾರ ಜೊತೆ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಅಂತ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಕಾರಣ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುತ್ತದೆ! ನೋವು ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ!
ಇವತ್ತು ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿ. “ಹೇಗಿದ್ದೀಯ?” ಅಷ್ಟೇ. ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ! ವಿವರಣೆ ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ! ಗೋಡೆ ಬೀಳಲು ಒಂದು ಚೆಂಡು ಸಾಕು! ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಕು!
ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್‌ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
