ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಯಾರೂ ಕೇಳದ ಆ ಸಾವು !
ನಾನು ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ಕಿಡ್ನಾಪರ್ನ ಕಥೆಯನ್ನಲ್ಲ!ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಆ ಸೊಂಪಾದ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಇಬ್ಬನಿಯ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುವ ಸುಂದರ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲ!ಬಂಡೆಪಾಳ್ಯದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಾಗ ಎದೆಯನ್ನು ಕೊರೆದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು. ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ನಗರಕ್ಕೆ ಒಳಗೊಂದು ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಪಂಚವಿದೆ. ಆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಾನೂನಿದೆ, ತನ್ನದೇ ಆದ ದೊರೆಗಳಿದ್ದಾರೆ, ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಾವಿನ ಲೆಕ್ಕವಿದೆ!
ಮಡಿವಾಳದಲ್ಲಿ ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬ ಫಾರ್ಮಸಿ ಮಾಲೀಕನ ನೆತ್ತರು ಹರಿದಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಜನರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ, ಮಚ್ಚುಗಳು ಸದ್ದುಮಾಡಿತ್ತು! ಸಿಗ್ನಲ್ಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಬರೀ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತರು. ಗಾಡಿಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ಔಷಧಿಯ ಆ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕನ ಕೊನೆಯ ಚೀರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಶಬ್ದದೊಳಗೆ ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ವಿಧಿಯ ಆ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಸಂಜೆ, ಆ ಮನೆತನದ ನಗೆಯನ್ನು ಕಸಿದು ಬೀದಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಒಂದು ಹೆಂಡತಿಯ ಸಿಂದೂರ ಅಳಿಯಿತು. ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ‘ಅಪ್ಪ’ ಎಂಬ ಕರೆಯು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮೌನವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅಲ್ಲ. ಕೊನೆಯದೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಈ ಬೆಂದಕಾಳೂರಿನ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲೂ ನೆತ್ತರ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ!ಉದ್ದನೆಯ ಚೀರಾಟ ಆಗಾಗ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.!ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪುಗಳ ಸೈರನ್ ಆಗಾಗ ಮೊಳಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ!
ಆ ಸಂಜೆ ಬಂಡೆಪಾಳ್ಯದ ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದೆಗೆ ಬಡಿಯಿತು. ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂಡರ್ವರ್ಲ್ಡ್ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು? ಆ ಬೀಜ ಯಾರು ಬಿತ್ತಿದರು? ಆ ಬೀಜ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವಿಷವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಇಂದಿಗೂ ಆ ವೃಕ್ಷದ ಬೇರುಗಳು ಎಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿವೆ? ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಬರಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಈ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. 22 ಮಾರ್ಚ್ 1986. ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೊರಟಗೆರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಅಲ್ಲಾಳಸಂದ್ರ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯ ಒಂದು ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ನಲ್ಲಿ, ಆರು ಅಡಿಗಿಂತ ಎತ್ತರವಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸೇರಿ ಕೊಂದರು. ಆ ದೈತ್ಯನ ಹೆಸರು ಕೊತ್ವಾಲ್ ರಾಮಚಂದ್ರ. ನಿಜ ಹೆಸರು ರಾಮಚಂದ್ರ ರಾವ್. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಈತನ ಒಂದೇ ಕಣ್ಣಿನ ಸನ್ನೆಗೆ ಬೆವರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಆತನ ತಾಯಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅಧಿಕಾರದ ಉನ್ನತ ರಥ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಡ್ರೈವರ್ನ ಅಸ್ಥಿ-ಮೂಳೆಗಳೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೇ ಅಡಗಿದೆ! ತನಿಖೆಯನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಲು ಆ ಮೂಳೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ದು ಎಸೆಯಲಾಯಿತು! ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿಯ ಮೂಳೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಹೂಳಲಾಯಿತು! ಒಬ್ಬ ಡಾನ್ನ ಕೊನೆಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಇಂದಿಗೂ ಯಾರಿಗೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ವ ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಲ್ಲಿ !ಯಾವುದೋ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ.!ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆ ಮಗ ಆಗಲೇ ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಯ ನೀರೊಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಪುಡಿ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದನೆಂದು ಆಕೆಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೇ ಬಹಿರಂಗ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಚಾಕು ತೋರಿಸಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಆ ಕೈಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಗತಿ ಇದು.
ಈ ಇಡೀ ಕಥೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾವಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಇಡೀ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಥೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ದೊರೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ದೊರೆಗಳು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆದು ಸ್ವತಃ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಗೆ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಚುನಾವಣೆಯ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ರೂಪ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ, ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ಈಗ ಈ ಇಬ್ಬರು ದೊರೆಗಳ ಬದುಕಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗೋಣ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲಿ ಸಂಧಿಸಿದರು. ಯಾಕೆ ಪರಸ್ಪರ ಕೊಲ್ಲುವ ಶತ್ರುಗಳಾದರು.
ಮೊದಲು ಕೊತ್ವಾಲ್ ರಾಮಚಂದ್ರ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹುಡುಗ. ಬಡ ಕುಟುಂಬ. ಆದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆರು ಅಡಿಗಿಂತ ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದರು. ಎದೆ ಗಂಟುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿತು. ಇಂಥ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಸೈನ್ಯ ಸೂಕ್ತ. ಭಾರತೀಯ ನೌಕಾದಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಸೈನ್ಯದ ಶಿಸ್ತು, ಆ ಮುಂಜಾನೆಯ ಡ್ರಿಲ್, ಆ ಆಜ್ಞೆಗಳ ಜಾಲ, ಆ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ಪದ್ಧತಿ ಇವರ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಘಟಕದಿಂದಲೇ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರು. ನೌಕಾದಳದ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಇವರ ಹೆಸರಿನ ಎದುರು “deserter” ಎಂಬ ಪದ ಇರಬಹುದು.
ಶಿವಮೊಗ್ಗಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈ ದೈತ್ಯ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಗಡಿಯ ಕೌಂಟರ್ನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು ಬೆಲ್ಲದ ತೂಕ ನೋಡುವುದು ವಿಧಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇಂಥ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇಂಥ ಸ್ವಭಾವ ಬೇಕಿತ್ತು. ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಬಲಿಗರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ರಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಲು, ಚುನಾವಣಾ ಬೂತಿನ ಹತ್ತಿರ ವಿರೋಧಿ ಮತದಾರರನ್ನು ಬೆದರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಆ ದೇಹ ಇವರಲ್ಲಿತ್ತು. ರಾಜಕಾರಣ ಇವರಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು.
ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೂಲಕವೇ ಇವರಿಗೆ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರವರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕ, ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕಾರಿನ ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ಅಂಗರಕ್ಷಕರೂ ಆದರು. ಇದು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಪ್ಗ್ರೇಡ್ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಂದಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಳೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂಬ ಪದದ ತೂಕವೇ ಬೇರೆ. ಇಡೀ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ, ಇಡೀ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರ, ಎಲ್ಲಾ ಆ ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸನ್ನೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಸನ್ನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಡ್ರೈವರ್ಗೆ ಎಂಥ ಶಕ್ತಿ ಬರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಿ.
ಆ ಶಕ್ತಿ ಬಂತು. ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕೊತ್ವಾಲ್ ರಾಮಚಂದ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿಹೋದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದರು. ಕೊಡಂದರಾಂಪುರ ಮತ್ತು ಶ್ರೀರಾಂಪುರ ಇವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ. ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ. ಆಯುಧ ಎಂದರೆ ಚಾಕು ಮತ್ತು ಕುಡಗೋಲು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿಸ್ತೂಲಿನ ಯುಗ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲುವುದೆಂದರೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಚೆಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಕುಡಗೋಲಿನಿಂದ ಬೀಸುವ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊತ್ವಾಲ್ರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿ. ಕೊತ್ವಾಲ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಆರೋಪ ಆ ಕಾಲದ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಇವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ಭಯ ಹರಡಲು. ಜನ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಯೇ ನಡುಗಬೇಕು ಎಂದು. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆಯಿತೇ ಹೊರತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬೆಲೆ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅವರೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಡಾನ್ನ ಪತನದ ಬೀಜ ಆತನ ಗೆಲುವಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಬಿತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಈಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಸಾಮಿಯ ಕಥೆ. ಎಂ.ಪಿ. ಜಯರಾಜ್. ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ಮೈಸೂರು ಪುಟ್ಟಸ್ವಾಮಯ್ಯ ಜಯರಾಜ್. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು 1946ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಥಿಗಳರಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ. ಗಣಿಗ ಸಮುದಾಯದ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಕುಟುಂಬ. ಗಣಿಗರೆಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ತೆಗೆಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸಮಾಜ. ಆ ಕುಟುಂಬದ ಒಂದು ಹುಡುಗ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಣ್ಣೆ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತೇ?
ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಜಯರಾಜ್ರವರಿಗೆ ಕುಸ್ತಿಯ ಗೀಳು. ಥಿಗಳರಪೇಟೆಯ ಅಣ್ಣಯ್ಯಪ್ಪ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತದ್ದು ಕುಸ್ತಿಯ ಪಟ್ಟುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಗಂಡು ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನೂ ಕಲಿತರು. ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಡಹುವ ಆ ಶಕ್ತಿ ಆ ಬಿಸಿ ಬೆವರಿನ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಆ ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದವರು ಎಂ.ಡಿ. ನಟರಾಜ್. ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರ ಅಳಿಯ. ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಡಾನ್ಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಪ್ರವೇಶ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಡಾನ್ಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಅಳಿಯನ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರವೇಶ. ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಡಾನ್ಗಳ ಜನ್ಮ. ಇದೇ ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಸತ್ಯ. ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಡಾನ್ಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ತಯಾರಿಸಿದರು.
ಜಯರಾಜ್ರವರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಎಂದರೆ ಏನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ಬರೀ ಕೊಲೆ ಸುಪಾರಿ ಅಲ್ಲ. ಇಡೀ ಒಂದು ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಗಳಿಂದ , ಜೂಜು ಅಡ್ಡೆಗಳಿಂದ , ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಹಫ್ತಾ.!ಕೇಂದ್ರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲೂ ಇವರ ಸಂಗ್ರಾಹಕರು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ಚೀಲ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಇವರ ಪಾಲು. ಇವರ ಪಾಲಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾಲು. ಪೊಲೀಸರ ಪಾಲು. ಇಡೀ ಸರಪಳಿ!
ಆದರೆ ಈ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಬಿತ್ತು. ಥಿಗಳರಪೇಟೆ ಗೋಪಿ ಎಂಬೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲೇ ಜಯರಾಜ್ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಒಳಗೆ, ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಎದುರೇ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧವೇ ನೇರ ಸವಾಲು. ಶಿಕ್ಷೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ!ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದರು.
ಈ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಬದಲಾಗಿಹೋಯಿತು. ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಸತ್ತರು. ಜಯರಾಜ್ರವರ ಆಶ್ರಯದಾತರೂ ಇಲ್ಲ, ರಕ್ಷಕರೂ ಇಲ್ಲ. ಜೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಎಂದರೆ ಕೊತ್ವಾಲ್ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಆಯಿಲ್ ಕುಮಾರ್. ಎಂಥಾ ವಿಡಂಬನೆ. ಜಯರಾಜ್ ಗಣಿಗ ಸಮುದಾಯದವರು, ಎಣ್ಣೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಪರಂಪರೆಯವರು. ಇವರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದವನ ಹೆಸರೇ “ಆಯಿಲ್” ಕುಮಾರ್. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ವಿಡಂಬನೆಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ.
ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಜಯರಾಜ್ ಆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಗುರಿ. ಕೊತ್ವಾಲ್ರನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಆರು ಅಡಿಯ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಎದುರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಂತ್ರ ಬೇಕು. ಸಂಚು ಬೇಕು.
ಆ ಸಂಚಿಗೆ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಜಯರಾಜ್. ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲು ನಿಂತ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇದ್ದವರು ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅಲಿಯಾಸ್ ಸೀನಾ, ಸೈಯದ್ ಅಮನ್ ಬಚ್ಚನ್ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್. ಜೊತೆಗೆ ವರದರಾಜ ನಾಯಕ್ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ. ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪೊಲೀಸ್ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಪುಟ್ಟ ಗುಂಡಾಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಸರುಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಹೋದವು.
ಇತ್ತ ಕೊತ್ವಾಲ್ ರಾಮಚಂದ್ರ ಆಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಸದಾಶಿವನಗರದ ಒಂದು ಬ್ಯೂಟಿ ಪಾರ್ಲರ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆಯವರ ಪುತ್ರಿಯರಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ ಆರೋಪ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಇವರ ಹಿಂದೆ ಬಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತುಮಕೂರಿನ ಬಳಿಯ ಅಲ್ಲಾಳಸಂದ್ರ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ಗೆ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಆ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ನಿಂದ ಇವರು ಜೀವಂತ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ.
22 ಮಾರ್ಚ್ 1986. ನಾಲ್ವರ ತಂಡ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಆರು ಅಡಿಯ ದೈತ್ಯನ ರಕ್ತ ಆ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ನ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಇವರೇ ಇದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಅವರೂ ಅದೇ ಗತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರು.
ಈ ಇಡೀ ಘಟನೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರೆದಿಟ್ಟರು. ಆ ಬರೆದವರೇ ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಯುಧ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ನಂತರ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಮಾಜದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರು ಅಂಡರ್ವರ್ಲ್ಡ್ ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲೊಂದು. “My Days in the Underworld — Rise of the Bangalore Mafia” (Westland, 2013) ಎಂಬ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ವಿವರವನ್ನೂ ಬರೆದರು. ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ನ ಆ ಸಂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ದೇಹವನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡಿದ ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ. ನಾಯಿ ಮೂಳೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಇಟ್ಟ ಆ ಚತುರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ ಒಂದೊಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎದೆ ಭಾರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆ ಸಾವು ಮರೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಾಣ ಇಷ್ಟು ಅಗ್ಗವಾಗಬಹುದೇ.
ಇತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಜಯರಾಜ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧಿಪತಿ. ಇವರ ಎರಡನೇ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನ ಸಮಯ. ಇಡೀ ಮಧ್ಯ ಬೆಂಗಳೂರು ಇವರ ಪಾದಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಸಾರಾಯಿ, ಜೂಜು, ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯಿಂದ ಹಫ್ತಾ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಶುರುಮಾಡಿದರು. “ಘರೀಬಿ ಹಠಾವೋ” ಎಂಬ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಜನತಾ ದಳದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಡವರ ಪರ ಧ್ವನಿ ಎಂಬ ಗುರುತಿನ ಪ್ರಯತ್ನ. ಒಬ್ಬ ಡಾನ್ನ ಒಳಗೂ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇವರ ಒಳಗಿನ ಆ ರಾಜಕಾರಣಿ ಆಗ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿತ್ತು.
ಆದರೆ ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲಿದವರಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲಿ. ಜಯರಾಜ್ರ ಗೆಲುವಿನ ಬೀಜದೊಳಗೇ ಅವರ ಪತನದ ಬೀಜವಿತ್ತು. ಆ ಬೀಜ ಬೆಳೆದದ್ದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಪುತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ. ಒಬ್ಬ ವಿಜಯಾ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗುಮಾಸ್ತರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ. ಆ ಗುಮಾಸ್ತನ ಹೆಸರೇ ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ.
ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾರ್ ಮತ್ತು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್. ಆ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಜಯರಾಜ್ರ ಜಾಲದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ವಾರ ಹಫ್ತಾ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಬೆದರಿಕೆ. ಇವರ ಒಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ಮುಂಬೈನ ಡಿ-ಕಂಪನಿಯಿಂದ. ದಾವೂದ್ ಇಬ್ರಾಹಿಂನ ಜಾಲದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನ ಮೈಸೂರಿನ ಕೆ.ಆರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಜಯರಾಜ್ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದರು. ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತಂದ ಗುಂಡಾಗಳ ತಂಡ ವಾರ್ಡ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಮತ್ಕಾರ ನಡೆಯಿತು. ಜಯರಾಜ್ರವರಿಗೆ ಈ ಸಂಚಿನ ಸುಳಿವು ಮೊದಲೇ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಬೆಡ್ನ ಪಕ್ಕ ಕಚ್ಚಾ ಬಾಂಬ್ಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಗುಂಡಾಗಳು ವಾರ್ಡ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಬಾಂಬ್ಗಳನ್ನು ಎಸೆದರು. ಸ್ಫೋಟ. ಗುಂಡಾಗಳು ಚದುರಿ ಓಡಿದರು. ಜಯರಾಜ್ ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಯೂ ಬಾಂಬ್ ಎಸೆಯುವ ಮನುಷ್ಯ. ಇವರ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಇದು.
ಆದರೆ ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಬಚಾವಾಗಬಹುದು.
ನವೆಂಬರ್ 1989. ಜಯರಾಜ್ ಜಾಮೀನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರು. ಜಾಮೀನಿನ ಷರತ್ತು ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಿದ್ದಾಪುರ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಜರಾತಿ ಸಹಿ ಹಾಕಬೇಕು. ಈ ದೈನಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣವೇ ಇವರ ಅಂತ್ಯದ ದಾರಿ ಆಯಿತು. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ, ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಆಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ. ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಕು. ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈಗೆ ಆ ಬುದ್ಧಿ ಇತ್ತು.
20 ನವೆಂಬರ್ 1989. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಿದ್ದಾಪುರ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯ ಬಳಿ. ಜಯರಾಜ್ ಆಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಕೀಲ ವರ್ಧಮಾನ್ಯ. ಮುಂಬೈನಿಂದ ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತಂದ ಷಾರ್ಪ್ ಶೂಟರುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಲಾಲ್ಬಾಗ್ ಬಳಿ ದಾಳಿ. ಮೊದಲ ಗುಂಡು ವಕೀಲ ವರ್ಧಮಾನ್ಯರಿಗೆ. ಆ ವಕೀಲ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸತ್ತರು. ಆಮೇಲೆ ಜಯರಾಜ್ ಮೇಲೆ ಗುಂಡುಗಳ ಸುರಿಮಳೆ.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಒಳಗೆ, ಆ ಗುಂಡುಗಳ ನಡುವೆ, ಜಯರಾಜ್ ಎದೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಲ ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿದಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಎತ್ತಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ನಾಯುಗಳು. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯನ್ನು ಬಡಿದಿದ್ದ ಆ ಕೈಗಳು. ಅಲ್ಲಾಳಸಂದ್ರದ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ಗೆ ನಾಲ್ವರ ತಂಡವನ್ನು ಕಳಿಸಿ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ್ದ ಆ ಬುದ್ಧಿ. ಎಲ್ಲಾ ಆ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ತಬ್ಧ. ಆ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೆ ಏನು ನೆನಪಾಗಿರಬಹುದು. ಥಿಗಳರಪೇಟೆಯ ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಬರಿಗಾಲ ದಿನಗಳೇ. ಗರಡಿಯ ಆ ಬಿಸಿ ಬೆವರೇ. ತಾಯಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಆ ಬುತ್ತಿಯೇ. ಅಥವಾ ತಾವು ಬಗೆದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಸಾವುಗಳೇ. 21 ನವೆಂಬರ್ 1989. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎಂ.ಪಿ. ಜಯರಾಜ್ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರೆಳೆದರು. ವಯಸ್ಸು 43. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಆಗ ಜೀವನದ ಎರಡನೇ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇವರಿಗೆ ಎರಡನೇ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ಇಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಡತಿ ವಿಧವೆ ಆದರು. ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಥಿಗಳರಪೇಟೆಯ ಆ ಗರಡಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯ ಇನ್ನೆಂದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಅಧಿಕಾರಿ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತರಿದ್ದಾರೆ. ಎಸ್.ಕೆ. ಉಮೇಶ್. ಆ ಕಾಲದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಸಿಪಿ. ಇವರೇ ಅನೇಕ ಡಾನ್ಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದವರು. “ದ ನ್ಯೂಸ್ ಮಿನಿಟ್” ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಇವರೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಜಯರಾಜ್ರ ಹತ್ಯೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊಸ ದೊರೆ ಆದರು ಎಂದು.
ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಇಡೀ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿ. ಒಂದು ವ್ಯಾಪಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ.
ಎಂ.ಡಿ. ನಟರಾಜ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಡಾನ್ ಜಯರಾಜ್ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರು!ಅದೇ ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಡಾನ್ ಕೊತ್ವಾಲ್ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರು!ಕೊನೆಗೂ ಆ ರಕ್ತಚರಿತ್ರೆ ಮುಗಿದಿದ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಅಂತಿಮ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಾಗ ! ಆ ಎರಡು ಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಮುತ್ತಪ್ಪ ರೈ ಎದ್ದು ಬಂದರು!
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಈ ಇಡೀ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಗೂ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಡಾನ್ಗಳು ಬಂದರು. ಡಾನ್ಗಳು ಹೋದರು. ಆದರೆ ಆ ಡಾನ್ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಇಂದು ಚಾಕು-ಕುಡಗೋಲಿನ ಬದಲು ಪಿಸ್ತೂಲುಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಗಳ ಬದಲು ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಜಮೀನುಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಥಿಗಳರಪೇಟೆ ಗರಡಿಗಳ ಬದಲು ಬಿಟ್ಕಾಯಿನ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಮೂಲ ಗಣಿತ ಒಂದೇ. ರಾಜಕಾರಣ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅಪರಾಧ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಬದಿಗಳು.
ಜಯರಾಜ್ ಮತ್ತು ಕೊತ್ವಾಲ್. ಇಬ್ಬರೂ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಬಂದವರು. ಇಬ್ಬರೂ ದೇಹಬಲದಿಂದಲೇ ಬೆಳೆದವರು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟರು. ಆ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ಆಯುಧಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಆ ಆಯುಧಗಳಿಂದಲೇ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ ಅಧಿಕಾರದಿಂದಲೇ ಅಂತ್ಯ ಬಂತು.
ಪುತ್ತೂರಿನ ಆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗುಮಾಸ್ತರೂ ಕೊನೆಗೆ ಇದೇ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಕ್ಷಣಗಳು ಬೇರೆಯೇ ದಾರಿ ತುಳಿದವು; ಬಂದೂಕಿನ ರೌದ್ರ ಗುಂಡುಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬಿಳಿಯ ಗಡ್ಡೆಯಿಂದ! ಆ ರೋಚಕ ಕಥೆ ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ….
ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
