ಬೀಜವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂಳುತ್ತಾರೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಏನನ್ನಿಸಿರಬಹುದು? ಕತ್ತಲು! ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಭಾರ! ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ಒತ್ತಡ. “ಮುಗಿಯಿತು, ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದರು” ಅಂತಲೇ ಅನ್ನಿಸಿರಬೇಕು!
ಆದರೆ ಅದು ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲ! ಅದು ತೊಟ್ಟಿಲು!
ಬೇರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುವುದು ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ. ಬೆಳಕು ಆಮೇಲೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಕತ್ತಲನ್ನು ಸಹಿಸಬೇಕು, ಅಷ್ಟೇ!
ಕೊಡಗಿನ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾದಪ್ಪ ಅಂತ ಒಬ್ಬರಿದ್ದರು. ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಕಾಫಿ ತೋಟ. ಪ್ರತಿ ಗಿಡವನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡವರು.
ಆ ವರ್ಷ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೆಟ್ಟ ಕುಸಿಯಿತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅವರು ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗ ತೋಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಸರು, ಕಲ್ಲು, ಉರುಳಿದ ಮರಗಳು. ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಒಂದೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿತ್ತು.
ಮೂರು ದಿನ ಅವರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಊಟ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕೂತು ಆ ಕೆಸರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಓಡಿ ಬಂದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಫಿ ಸಸಿ. ಬೇರು ಸಮೇತ ಉಳಿದಿತ್ತು.
“ಅಜ್ಜಾ, ಇದು ಬದುಕಿದೆ ನೋಡು!”
ಮಾದಪ್ಪ ಆ ಸಸಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿದರು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದ್ದು ಗುದ್ದಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು.
ಇವತ್ತು ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಮಾದಪ್ಪ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
“ಬೆಟ್ಟ ನನ್ನ ತೋಟ ಕಿತ್ಕೊಂಡಿತು. ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನಲ್ಲ!”
ಗೆಳೆಯಾ, ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬೆಟ್ಟ ಕುಸಿದಿರಬಹುದು. ಪರೀಕ್ಷೆ, ಕೆಲಸ, ಪ್ರೀತಿ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಯಿತು ಅನ್ನಿಸಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಆ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕು. ಒಂದು ಸಸಿ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದೆ!
ಸೋಲು ನಾಚಿಕೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಪ್ರಯತ್ನ ಬಿಡುವುದು ನಾಚಿಕೆಯ ವಿಷಯ. ಬಿದ್ದವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವವರು ಎಂದೂ ಓಡಿದವರಲ್ಲ. ಓಡದವನು ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವನು ಗುರಿಯನ್ನೂ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳಿಂದ ಹನಿ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದುಃಖವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನಿಲ್ಲಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಅಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಅಳು. ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗುವಷ್ಟು ಅಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರ ಅನುಮತಿಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆ.
ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನೆ ಅವನೂ ಮುಳುಗಿದ್ದ, ಅದು ನೆನಪಿರಲಿ!
ಬರಹ : ಸಂತೋಷ್ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
