ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಕರಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಡಗಿನ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಕೋವಿಯನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಎಣ್ಣೆ ಸವರಿ ಶುಚಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕೋವಿ ಎಷ್ಟು ಹಳೆಯದೆಂದರೆ, ಅವರ ತಂದೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ತಂದಿಟ್ಟದ್ದು! ಬ್ಯಾರಲ್ ಮೇಲಿನ ಕೆತ್ತನೆ ಮಂಕಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ತೂಟೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆ ಪುರಾತನ ಗಟ್ಟಿತನ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವು, ಅಕ್ಕಿ, ದೀಪ, ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮ ತಂದಿಟ್ಟರು. ನೇಗಿಲು, ಕತ್ತಿ, ನೋಗ, ಗುದ್ದಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೆಡೆ ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತ ನಿಂತರು.
ಆ ದಿನ ಬರೀ ಒಂದು ಪೂಜೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅದು ಇಡೀ ವರ್ಷದ ದುಡಿಮೆಗೆ, ಇಡೀ ಪೀಳಿಗೆಗಳ ಬೆವರಿಗೆ, ಈ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಒಂದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಮನ! ಈ ದೃಶ್ಯ ಕೊಡಗಿನ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಮೂರರಂದು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕೈಲ್ ಪೊಳ್ದ್! ಕೊಡವರ ಪಾಲಿನ ಆಯುಧಪೂಜೆ. ಆದರೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಯುಧಪೂಜೆಯಲ್ಲ.
“ಕೈಲ್” ಎಂದರೆ ಕೊಡವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಆಯುಧ, ಶಸ್ತ್ರ. “ಪೊಳ್ದ್” ಎಂದರೆ ಹಬ್ಬ, ಶುಭಗಳಿಗೆ. ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಸೇರಿ ಹುಟ್ಟುವ ಅರ್ಥವೇ ಈ ಹಬ್ಬದ ಆತ್ಮ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರತಿ ಸಾಧನಕ್ಕೂ ಒಂದು ಶುಭ ಗಳಿಗೆ, ಒಂದು ಗೌರವದ ಕ್ಷಣ. ಚಿಂಗಾರ್ ತಿಂಗಳ ಹದಿನೆಂಟನೇ ದಿನ, ಸೂರ್ಯನು ಸಿಂಹ ರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರ ಬರುವ ಈ ಹಬ್ಬ, ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ರೈತ ತನ್ನ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು, ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ನಂತರ, ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ತನ್ನ ದುಡಿಮೆಯ ಆಯುಧಗಳಿಗೇ ಕೈಮುಗಿಯುವ ದಿನ ಇದು.
ಈ ಪೂಜೆಯ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನೂ “ಕನ್ನಿ ಕೊಂಬರೆ” ಎಂಬ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಯುಧಗಳಿಗೂ ಒಂದು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಜಾಗ. ಒಂದು ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಳ. ಕೈಲ್ ಪೊಳ್ದ್ ದಿನ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು, ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿ, ಹೂವು ಮತ್ತು ಅಲಂಕಾರದೊಂದಿಗೆ “ನೆಲ್ಲಕ್ಕಿ ನಡುಬಡೆ” ಎಂಬ ಮನೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿ ಸದಸ್ಯನೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಬಂದು ಆ ಆಯುಧಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವಲ್ಲ! ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದುಡಿಮೆಯ ಸಾಧನಗಳಿಗೇ ದೇವರ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ!
ಕೊಡಗಿನವರ ಪಾಲಿಗೆ ನೇಗಿಲು ಬರೀ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಾಧನವಲ್ಲ. ಅದು ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ದೇವರ ಕೈ! ಕೋವಿ ಬರೀ ಶಸ್ತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಬೆಳೆಯನ್ನೂ, ಮನೆಮಂದಿಯನ್ನೂ ಕಾಪಾಡುವ ಮೂಕ ರಕ್ಷಕ. ಕತ್ತಿ, ನೋಗ, ಗುದ್ದಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ವರ್ಷವಿಡೀ ದುಡಿದ ಸಂಗಾತಿ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆಡೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹೂವು, ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ದೀಪ ಬೆಳಗಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವಾಗ, ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿಗೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಬೇಕು, ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಸಣ್ಣದಾಗಿರಲಿ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ದುಡಿಯುವ ನಾವು ಈ ತತ್ವವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಮರೆತೆವು ನೋಡಿ! ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಆ ಕುರ್ಚಿ, ಆ ಕೀಬೋರ್ಡ್, ಆ ಫೋನ್, ಇವಕ್ಕೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೈಮುಗಿದದ್ದು ಇದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ಕೊಡಗಿನ ಅಜ್ಜ ನೇಗಿಲಿಗೆ ಕೈಮುಗಿಯುವ ಆ ದೃಶ್ಯ ನಮಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಬೇಕು!
ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಶುರುವಾಗುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಭ್ರಮ! ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಪಂಡಿ ಕರಿಯ ಘಮ. ಜೊತೆಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಕಡಂಬುಟ್ಟು, ಅಕ್ಕಿ ಒಟ್ಟಿ, ನೂಲ್ಪುಟ್ಟು. ಅರೆಭಾಷೆ ಗೌಡರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಬಿಟ್ಟು, ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಇದುಮನೆ ಹಿಟ್ಟು (ಶಾವಿಗೆ) ಜೊತೆಗೆ ಪಂಡಿ ಕರಿ, ಕೋಳಿ, ಮಟನ್, ಏಡಿ, ಮೀನಿನ ಖಾದ್ಯಗಳ ಘಮ. ಮಹಿಳೆಯರು ಕುಪ್ಯಾ ಚಾಲೆ, ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಗಂಡಸರು ಕುಪ್ಯಾ, ಚಾಲೆ, ಒಡಿಕತ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಮಂದಿ ಸೇರಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಉಂಡು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಖಾದ್ಯಗಳ ರುಚಿ ಸವಿದು, ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಮನೆಯ ಮದ್ಯದ ಒಂದೆರಡು ಗುಟುಕು, ನಂತರ ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದು ಕೋವಿ ಹಿಡಿದು ಆಕಾಶದತ್ತ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ!
ಆ ಸದ್ದು ಬರೀ ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದಲ್ಲ! ಅದು ಒಂದು ವರ್ಷದ ದುಡಿಮೆಗೆ, ಕುಟುಂಬದ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಗೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಸಂತೋಷದ ಘೋಷಣೆ! ವಿರಾಜಪೇಟೆಯ ಒಂದು ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು ಗೋಣಿಕೊಪ್ಪಲ್ವರೆಗೆ ಕೇಳಿಸಿದರೆ, ಗೋಣಿಕೊಪ್ಪಲಿನಿಂದ ಸೋಮವಾರಪೇಟೆವರೆಗೆ, ಸೋಮವಾರಪೇಟೆಯಿಂದ ಮಡಿಕೇರಿಯವರೆಗೆ, ಸುಳ್ಯದವರೆಗೆ, ಒಂದೊಂದೇ ಗುಂಡು ಇಡೀ ಕೊಡಗನ್ನೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಆ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದ ಪ್ರತಿ ಎದೆಗೂ ಒಂದೇ ಭಾವ. ನಾವು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ! ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ!
ಮೈದಾನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಸಿ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಕೋವಿ ಗುರಿ, ಎತ್ತು ಜಿಗಿತ, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಡೆಯುವ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಶಾಟ್ಪುಟ್. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ದಿನವೇ ಬೇಟೆಯ ಋತುವಿನ ಆರಂಭ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯ ಸಿಂಹ ರಾಶಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೇಟೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಆ ಬೇಟೆ ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ನಿಂತಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ದಿನದ ಸಂಭ್ರಮ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ! ಸಂಜೆ ಪಾರೆಯ ಬಳಿ ವಾಲಗ ಸಂಗೀತದ ಜೊತೆ ಕೊಡವ ವಾಲಗಾಟ. ಇಡೀ ನಾಡು ಒಂದಾಗಿ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ!
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಶೇಷವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಬರೀ ಒಂದೇ ಸಮುದಾಯದ ಹಬ್ಬವಲ್ಲ! ಕೊಡವರ ಜೊತೆಗೆ ಅರೆಭಾಷೆ ಗೌಡರು ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸುಳ್ಯ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಹಳೇರಿ ರಾಜವಂಶದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಕೊಡಗಿನ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ಈ ಸಮುದಾಯ, ಸೋಣ ತಿಂಗದಲ್ಲಿ ಈ “ಕೈಲ್ ಮುರ್ತ” ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಈ ಸಮುದಾಯ, ಕಾಫಿ, ಕರಿಮೆಣಸು, ಶುಂಠಿ ಬೆಳೆಗಾರರು. ಇವರೂ ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಜೊತೆಗೆ ಯರವ, ಐರಿ, ಪೆಗ್ಗಡೆ, ಕೆಂಬಟ್ಟಿ, ಕುಡಿಯ, ಹೆಗ್ಗಡೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೊಡಗಿನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳು ಈ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಈ ನೆಲದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ, ಕೈಲ್ ಪೊಳ್ದ್ ಜಾತಿ ಮತ ಮೀರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಸೇರಿಸುವ ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸೇತುವೆ! ದೇಶದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯ ಗೋಡೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಎತ್ತರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಕೊಡಗಿನ ಈ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ ಕರಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಇದೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ!
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ. ಸಂಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಇಲ್ಲದ, ಜನ ವಿರಳ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಕಾಲ. ಕೋಳಿ ಕೂಗಿನಿಂದ, ನಾಯಿ ಬೊಗಳುವ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆ ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಕೊಡಗಿನ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಎಂತಹ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೋ! ಕಾಡಿನ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆ. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಒಂದು ಕೋವಿ ನೇತಾಡಿಸಿಟ್ಟು, ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಿರಿಯರು.
ಇಂದು ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ಆ ಎತ್ತರದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪಗಳಿವೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದೆ. ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಕೋವಿ ಇನ್ನೂ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದೆ! ಆ ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದದ್ದು ಆ ಕೋವಿಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ. ಆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಒಂದು ಹಬ್ಬವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ!
ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಎಷ್ಟೋ ಕೊಡಗಿನ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಈ ಹಬ್ಬ ಕೇವಲ ಒಂದು ರಜಾ ದಿನವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಹಾಕಿದ ಪೂಜೆಯ ಫೋಟೊ ನೋಡಿ, ಒಂದು ಲೈಕ್ ಒತ್ತಿ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿ. ತಂದೆ ತಾತ ಬಳಸಿದ ಅದೇ ನೇಗಿಲಿಗೆ ಕೈಮುಗಿಯಿರಿ. ಆ ಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬರೀ ಒಂದು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ! ಇದು ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಒಂದು ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ! ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹೋದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾದರೂ, ಈ ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರತಿ ಕೊಡಗಿನ ಮಗು ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ.
ಆಯುಧಪೂಜೆ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕ, ಇಡೀ ಭಾರತ ಆಚರಿಸುವ ಹಬ್ಬ. ಆದರೆ ಕೈಲ್ ಪೊಳ್ದ್ ಕೇವಲ ಕೊಡಗಿನ ಸ್ವಂತ! ಈ ನೆಲದ ಗಾಳಿ, ಈ ನೆಲದ ಮಣ್ಣು, ಈ ನೆಲದ ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮುತ್ತು! ಕೊಡವರು ಮತ್ತು ಅರೆಭಾಷೆ ಗೌಡರು ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ನೆಲದ ಎಲ್ಲಾ ಸಮುದಾಯಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಇಂತಹ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದಾಟಿಸುವುದೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ! ಈ ವರ್ಷವೂ ಕೊಡಗಿನ ಅಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ ಆ ಸಂಭ್ರಮದ ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು, ಆ ಪೂಜೆಯ ದೀಪದ ಬೆಳಕು, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಆತ್ಮ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸಾಕ್ಷಿ!
ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡಗಿನ ಸೋದರ ಸೋದರಿಯರಿಗೆ ಕೈಲ್ ಪೊಳ್ದ್ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು!
ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು
