ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು!
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲಾ? ಮನುಷ್ಯ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಸಲಹೆಯಲ್ಲ; ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಆತ್ಮ! ಅಷ್ಟೇ! ಆದರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಯಾರಾದರೂ “ನನಗೆ
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲಾ? ಮನುಷ್ಯ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಸಲಹೆಯಲ್ಲ; ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಆತ್ಮ! ಅಷ್ಟೇ! ಆದರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಯಾರಾದರೂ “ನನಗೆ
ಅವಾಗವಾಗ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, “ಆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಾಗವಾಗ ಚುಚ್ಚುಮಾತು ಆಡುತ್ತಾನೆ”! ನೆಮ್ಮದಿ ಅನ್ನುವುದು ನೀರಿನ ಹಾಗೆ. ಅದು ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಹರಿಯುವ
ರಾತ್ರಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತೊಡನೆ ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖ! ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಮುಖ! ಮುಖವಾಡವಿಲ್ಲದ ಮುಖ! ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು! ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮದ
ಕಗ್ಗತ್ತಲು! ಸುತ್ತ ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಿವಿಗೆ? ಎಲ್ಲೋ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದು ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯೊಂದು ಊಳಿಡುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ? ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆಯಾ, ಅಪಾಯದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾ,
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟ! ಒಂದು ಗಾಢ ಮೌನ! ಒಂದು ಆಳ ನಿಶ್ಶಬ್ದ! ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವನು ಒಂದೇ
ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರೇ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಹೇಳದೇ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಮನಸಿನೊಳಗೆ ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಕೋಟಡಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆ ಬಾಗಿಲು ಸದಾ ಬಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ! ಹೊರಗೆ ಬರಲು
ಮನುಷ್ಯ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ! ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ನಡುವೆ ಇದ್ದೂ, ಎಷ್ಟೋ ಮಾತುಗಳ ಸಾಗರದ ನಡುವೆ ಇದ್ದೂ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಥಟ್ಟನೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಒಂಟಿತನ ಬಂದಾಗಲೇ ಮನಸ್ಸಿನ
ಆ ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.ಕಿಟಕಿಯ ಆಚೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಹನಿಗಳ ಸದ್ದು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಬೊಗಳುವ ನಾಯಿ, ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗುವ