ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು!

ಅವತ್ತು ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ! ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಜೆಯ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾಕ್! ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ತಂಪು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಗುಡಿಯ ಘಂಟೆಯ ಶಬ್ದ! ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ನಡೆದಿತ್ತು! ಆ spot ನಲ್ಲಿಯೇ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮಇಬ್ಬರೂ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರೆಳೆದಿದ್ದರು! ರಕ್ತ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು! ಆ ರಕ್ತ, ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳು, ಒಡೆದ ಚಪ್ಪಲಿ, ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆ! ಎಲ್ಲವೂ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ! ಆ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೀವ! ಒಂದು ಮಗು! ಮೂರೋ ನಾಲ್ಕೋ ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು! ಆ ಮಗುವಿನ ಆರ್ತನಾದ ಆಕಾಶ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು! ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ, ಎಂಬ ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೂಗು ಆ ಇಡೀ ವಾತಾವರಣವನ್ನ ನಡುಗಿಸಿತ್ತು! ಆ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಒಂದು ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಬಂದು ಚುಚ್ಚಿತು!

ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಬಂತು! ಪೊಲೀಸ್ ಬಂತು! ಆಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ formalities, paperwork, post-mortem, funeral, ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದವು! ಆ ದೇಹಗಳನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದರು! ಆ ರಕ್ತವನ್ನ ತೊಳೆದರು! ಆ ರಸ್ತೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಯಿತು! ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಮತ್ತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂತು! ಜನ ಎಂದಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರು! ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು! ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ? ಅವತ್ತೇ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು! ಅವತ್ತಿನಿಂದ ಆ ಮಗು ಅನಾಥ!

ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಊಟ ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ, ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ! ಬರೀ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಎದುರಿನ ಮನೆಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ದಿನದಂದು (Parents’ Day), ಹಬ್ಬಗಳ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವಿನ ಎದೆ ಎಷ್ಟು ಸಣ್ಣಗಾಗಿ ಒಡೆಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ! ಇವತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ದುರಂತ—ಒಂದು ಅಪಘಾತ, ಒಂದು ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಒಂದು ತ್ಯಜಿಸುವಿಕೆ, ಒಂದು ವಿಧಿಯ ಆಟ!

ನಾನು ಆಗಾಗ ಹೋಗುವ ಒಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮವಿದೆ. ಅವತ್ತು ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಕ್ಷಣ! ಆ ದಿನದವರೆಗೂ ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ, ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಬೇರೆಯದಾಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾಯಿತು!

ಗೇಟ್ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ! ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು. ಅವನ ಅಂಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹರಿದಿತ್ತು, ತಲೆಯ ಕೂದಲು ಒಣಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ! ನನ್ನನ್ನೇ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. “ನೀವು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು ಆ ನೋಟ! ಆ ಒಂದು ನೋಟ ಎದೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ‘ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೂ ನನ್ನವರಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಆ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೀವದ ನೋಟವದು!

ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಆಶ್ರಮದ ಒಡತಿ ಒಬ್ಬರು ಟೀ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು. “ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 41 ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದರು. 41 ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳು, 41 ಕಥೆಗಳು, 41 ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯಗಳು! ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ದುರಂತ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಒಂದೇ ದಿನ ಬಸ್ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿದ ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು! ಇನ್ನೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ಬಡತನದಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಶೂನ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಆ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆಯೂ ಒಂದೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ! ಆ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೂ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಗಾಯ!

ಒಬ್ಬಳು ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. “ಏನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಪುಟ್ಟಾ?” ಎಂದೆ. ಆಕೆ ಒಂದು ಮನೆ ಬಿಡಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಎಲ್ಲರೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು! ಆಕೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಾನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. “ಇದು ನಿನ್ನ ಮನೆಯಾ?” ಎಂದೆ. ಆಕೆ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, “ಇಲ್ಲ, ಇದು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಮನೆ,” ಎಂದಳು. ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು! ಟೀ ನುಂಗಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಕಂಡರಿಯದ ಒಂದು ಮನೆ, ಸಂಸಾರ, ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ, ಅಪ್ಪನ ತಲೆ ಸವರುವಿಕೆ, ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಆ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

ನಾವು ದೊಡ್ಡವರು ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು! ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಕಾಫಿ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅಪ್ಪ ತಲೆ ಸವರಿ ಹೇಳಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತು, ಸಂಜೆ ಬಂದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ದೋಸೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ಮನೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ ದಿನ, ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ರಾತ್ರಿಪೂರಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾವಲು ಕುಳಿತ ರಾತ್ರಿ! ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಜ ಎಂದರೆ, ಇವು ನಮ್ಮ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕು ಎಂದೇ ಎಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ! ಆದರೆ ಆ ಆಶ್ರಮದ ೪೧ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇವೊಂದೊಂದೂ ಕನಸು! ಕೈ ಚಾಚಿ ಮುಟ್ಟಲಾಗದ ದೂರದ ನಕ್ಷತ್ರ!

ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ. ಸುಮಾರು ಏಳು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು. “ಅಂಕಲ್, ನೀವು ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಷ್ಟು ಸರಳ, ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದದ್ದು ಎಂದು ನನಗೆ ಆಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು! ಆ ಹುಡುಗನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಬಂದಿರಬಹುದು; ಎಲ್ಲರೂ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬಂದು, ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೊಟ್ಟು, ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಒಂದೊಂದು ನಿರ್ಗಮನವೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಒಂದೊಂದು ಗಾಯ! ‘ಈಗ ನಾನೂ ಆ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತೇನೋ’ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯದು! ನಾನು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಡುವುದು ತಪ್ಪು, ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಕ್ರೂರ! ಬರೀ ಆ ಪುಟ್ಟ ತಲೆ ಸವರಿ, “ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಇರುತ್ತೆ ಪುಟ್ಟಾ,” ಎಂದೆ. ಆ ಹುಡುಗ ನಗುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಓಡಿಹೋದ. ಆ ನಗು ನನ್ನ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ!

ಆ ಆಶ್ರಮದ ಒಡತಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದರು: “ಈ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬೇಡ, ಆಟಿಕೆ ಬೇಡ, ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬೇಡ; ಬರೀ ಸಮಯ ಬೇಕು! ನಿಮ್ಮ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಬೇಕು. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಆಡಿದರೆ, ಇವರ ಕಥೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಇವರಿಗೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು.” ಆ ಮಾತು ಎಂಥ ಸತ್ಯ! ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ದೇಣಿಗೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ! ಆದರೆ ಈ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಕೊಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ! ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ, ಸಣ್ಣ ವಿಷಾದ!

ವಾಪಸ್ ಹೋಗುವಾಗ ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಚಿತ್ರ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. “ಅಂಕಲ್, ಇದನ್ನು ನೀವು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದಳು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂತು! ಆ ಚಿತ್ರ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಇದೆ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಕನಸಿನ ಮನೆಯ ಚಿತ್ರ! ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಆಶ್ರಮದ 41 ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳು, ಅವರ ಕನಸುಗಳು, ಅವರ ಒಂಟಿತನ ಹಾಗೂ ಅವರ ಆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ: “ಅಂಕಲ್, ನೀವು ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೀರಾ?”

ಪ್ರೀತಿಯ ಓದುಗರೇ, ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಒಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೀರಾ? ಒಂದು ಬಾರಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ! ಬಟ್ಟೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಬೇಡಿ, ಆಟಿಕೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಬೇಡಿ; ಬರೀ ನಿಮ್ಮ ಸಮಯ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ! ಆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳಿ, ಅವರ ಕಥೆ ಕೇಳಿ, ಒಂದು ಆಟ ಆಡಿ, ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡಿ! ಆ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಆ ಮಕ್ಕಳು ನಿಮಗೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಎಷ್ಟೋ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ!

ಇವತ್ತು ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡದೆ ಇರುತ್ತೇವೆ, ಸಣ್ಣ ಜಗಳಕ್ಕೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡದೆ ಇರುತ್ತೇವೆ! ಆದರೆ ಆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ‘ಅಮ್ಮಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಒಬ್ಬ ಅಮ್ಮ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿತ್ತೋ! ಆ ಒಂದು ಹುಡುಗ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅಪ್ಪನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಿದ್ದನೋ! ಈ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷಗಳಿಗಾಗಿ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಇಡೀ ಜೀವನ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಆ ಸಂತೋಷ ಎಂದೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ!

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅನಾಥ ಮಗುವಿನ ಒಳಗೂ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ: “ನಾನು ಯಾಕೆ? ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರೆ, ನನಗ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲ? ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಇಲ್ಲ! ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕುವುದೇ ಆ ಮಕ್ಕಳ ವಿಧಿ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರಾದ ನಾವು, ಈ ಸಮಾಜ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇಳಿಸಬಹುದು! ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ, ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಆಲಿಂಗನ, ಒಂದು ನಿಜವಾದ ನೋಟ—ಇವು ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿಯ ಬೆಳಕು!

ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಆಶ್ರಮದ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ! ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನಗಾಣಿ. ಆ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಹೋಗಿ. ನಿಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಮದುವೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ, ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಗೆಲುವು—ಇಂತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಕಳೆಯಿರಿ. ಆ ಒಂದೊಂದು ಭೇಟಿಯೂ ಒಂದೊಂದು ಪುಣ್ಯ! ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಬದಲು, ಆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ; ಖಂಡಿತ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ!

ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿತ್ರ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ. ಆ ಕನಸಿನ ಮನೆ, ನಗುತ್ತಿರುವ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ, ನಡುವೆ ಇರುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ… ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೋವು! ಆ ಕನಸು ಎಂದಾದರೂ ನನಸಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಕನಸಿನ ಬೆಳಕು ಆರದಿರಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನದು.

ಆ ದಿನ ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಅನಾಥವಾದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಯಾವ ಆಶ್ರಮ ಸೇರಿತೋ ತಿಳಿಯದು. ಆ ಮಗು ಇವತ್ತು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆ ಮಗುವಿಗೆ, ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ: ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಒಂದು ಮನೆ ಸಿಗಲಿ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ‘ಅಮ್ಮಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಒಬ್ಬ ಅಮ್ಮ ಸಿಗಲಿ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಅಪ್ಪನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಆಕಾಶ ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಲಿ! ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಇದೇ ಎಲ್ಲ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳ ಪರವಾಗಿ ಈ ಸಮಾಜದ ಬಳಿ ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆ!

ಬರಹ: ಸಂತೋಷ್‌ಕುಮಾರ್ ತಂಗವೇಲು